06 NU 922…
Çocukluğumuz senin motorunun arkasında gezerek geçti.. Çocukluk yıllarımdan çok özel zamanlardı senin artçın olarak motora binip sana sarılarak rüzgarı yemek… Sonrasında bize aldığın gazozları içmek… O motorun sesi kulaklarımda çınlar hala… Senin o emektar motorunu tamir edişini izlerdim tamirci dükkanımızda… Tamir ettiğin onca traktör, iş makinesi, pancar motoru ve ıvır zıvırın yanında kendi motorunu da titizlikle tamir eder gene çalışır hale getirirdin.. Ne de olsa sen Nedim Usta’ydın… Bizi de hemen sana benzetirler “Sen Nedim Usta’nın oğlusun, değil mi?” diye sorduklarında biz de gururla evet der başımızı sallardık aşağı yukarı…
ODTÜ’yü kazandığımda yurtdışında bizim için terini akıtıyordun o çöl sıcaklarında… Mezun oldum ama yoktun.. Bir kaç sene öncesinde bizi tamamen bırakıp gitmiştin çok uzak çok farklı diyarlara… O buruk mezuniyet günümde yanımda olup bizimle gururlanmanı çok istemiştim.. Yarın bir gün evlendiğimde, bir çocuğum olduğunda yanımda olamayacaksın gene biliyorum… Hep yanımızda olacağını bilsem de… Gene burkulacağım belki..
Şimdi benim de bir motorum var bak senin gibi.. Senden bize geçmiş kanımıza işlemiş bu tutku.. Senden yadigar… Biraz burkulsam da ilk bindiğimde, bil ki plakamda senin ismini senin namını gezdireceğim hep tüm yollarda… Özlemle, sevgiyle…
06 Nedim Usta 922
