çünkü her seferinde daha kolay, daha çabuk, daha kesin oluyor kesip atmak kangren olmuş parçanı… evet alışılıyor galiba acıya da, ya da acıtamıyor bir süre sonra ne olsa…
peki kaç kol vardır bir kalpte kaç bacak kesip atacak? azaldıkça giderek kangrene de dönüşmüyor galiba. kendi kendini yeniliyor… kucuk izler kalıyor sadece, izleri bazı sözlerin bazı yüzlerin bazı gecelerin bazı gündüzlerin… üst üste yığılan izler; izler yığını…

geriye kalan ne mi?
izler yığınının arasından hep yeniden inatla başını uzatan bir kardelen!
kalan sadece bu, ama öyle güçlü ki hep işe yarıyor - umut ki hep sebebidir gelen sevinçlerin.